Cauberg trail, Valkenburg

Genoemd: de hel van het zuiden, de naam doet zijn eer aan!

Vanmorgen om 7.45 uur de auto in gegaan, samen met Wilbert en Wout om naar de Cauberg trail te vertrekken in Valkenburg waar ons avontuur begon.

Voor mij de eerste keer een 30 kilometer. In december mijn eerste trail gelopen en dat was 25 kilometer, dus vond het even spannend hoe het zou gaan, maar had er vooral erg veel zin in. 

Vanaf de start was het na 300 meter al gedaan met de verharde weg en vlak lopen en werd ons al snel duidelijk hoe pittig het parcours ging zijn.

Ik wilde even warm lopen en rustig op gang komen, maar de eerste 4 kilometer waren meteen heel pittig. Meteen omhoog de berg op. Ik was dan ook blij dat er  na 4,5 km een verzorgingspost was. Ik merkte dat ik eten en drinken nodig had. 

Wout liep wat voor ons en liet ons bij de eerste verzorgingspost al achter. Hij wilde lekker zijn eigen tempo lopen. Ik was benieuwd of we hem nog tegen zouden komen gedurende de trail….

Wilbert en ik gingen samen verder. Het parcours was pittig. Flinke klimmen, trappen tussendoor. Ik had het gevoel dat we alleen maar moesten klimmen. Krijgen we nog ergens rust?? Er was weinig hersteltijd. Naar mijn idee schoten de kilometers helemaal niet op. Na 1 uur en 10 minuten de 10 km gelopen. Nu nog 20 km te gaan. Dat idee gaf mij wel even een momentje van “waar ben ik aan begonnen”.  Maar vervolgens merkte ik dat hoe langer ik liep, hoe fijner ik ging lopen. 

Bij de verzorgingsposten steeds even een paar minuten gestopt om wat te eten en te drinken. Dat had ik wel nodig. 

Bij de post van 20 km hoorde ik dat we rond de 25 km nog een post hadden. Heel fijn. Ik kon de laatste 10 km in tweeën delen. Naar de volgende post en dan de laatste loodjes. 

Wilbert en ik hadden het best zwaar. Het waren forse klimmen, dus deze deden we wandelend. Net voor de laatste verzorgingspost kreeg Wilbert flinke kramp in zijn kuit. Hij stelde voor dat ik alleen verder ging zodat ik nog mijn eigen tempo kon lopen. In eerste instantie niet mee eens, we zouden samen lopen, maar Wilbert vond het helemaal goed. 

Toen werd het een mentaal spelletje. Mijn benen, billen deden pijn. Ik voelde stramme kuiten. En ja hoor, daar kwam de trap of zoals Wilbert hem noemt de Stairs to Heaven van ongeveer 130 treden. 1,5 km voor de finish. Dat was pittig, maar halverwege even op adem gekomen en weer verder. Toen zag ik waar we waren en rook ik bijna de finish,dus nog even doorzetten. 

Toen ik eenmaal weer op het asfalt kwam en wist dat ik er bijna was, vroeg ik me toch even af of er nog een lusje aan gemaakt zou worden anders zou het geen 30 km worden. Gelukkig was het rechtstreeks naar de finish en eindigde ik bij 29,3 km na 3 uur en 44 minuten over de finish. 

Daar stond Wout. Niet meer tegen gekomen tussendoor. Gevraagd hoe het was gegaan. Zegt Wout, tja, mijn horloge geeft aan dat ik er 27,5 km heb gelopen. Hmmm, vreemd. Waar zijn die ruim 1,5 gebleven??? Wout heeft denk ik ergens een bochtje afgesneden….

Wilbert kwam een minuut of 10 na mij gelukkig ook al over de finish. 

Terugkijkend hebben we genoten. De organisatie was top en hebben het afgesloten met een heerlijk biertje. 

Het was een geslaagde dag. 

Groet Janneke, Wilbert en Wout